மன்னார் அமுதன் எழுதியவை | பிப்ரவரி19, 2020

ஊடகங்களில் மதத்திணிப்பா “வணக்கம்”? – சுய கருத்து

தோழர்களுக்கு வணக்கம்,

ஊடகங்களில் மதத்திணிப்பா “வணக்கம்”? எனும் தலைப்பில் தோழர் “என்ன கொடுமை சார்” பதிவிட்டதுடன் முகப் புத்தகத்தில் “நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்க” என்று கேட்டு எனக்கும் ஒரு தகவல் அனுப்பியிருந்தார்.

அழைப்பு விடுத்ததால் நானும் இதில் பங்கேற்க வேண்டிய சூழல். என் கருத்துக்களைப் பின்னூட்டமிட்டேன். சில தோழர்கள் எனது பின்னூட்டத்தைப் பதிவிடுமாறு கேட்டார்கள். எனக்கும் அது சரியென்றே பட்டது. அதனால் இப்பதிவு.

என்னையும் இதில் (ஊடகங்களில் மதத்திணிப்பா “வணக்கம்”?) இணைத்துக் கொண்டமையால் சில கருத்துக்களை முன் வைக்கிறேன். தவறிருந்தால் திருத்தவும்.

வணக்கம் என்பது தமிழைத் தாய் மொழியாகக் கொண்ட அனைவரும் வயது வேறுபாடின்றி ஒருவருக்கு ஒருவர் தெரிவித்துக் கொள்ளும் வரவேற்பு வார்த்தைப் பதமாகும். சிறியவர் பெரியவருக்கும், பெரியவர் சிறியவருக்கும், ஆண் பெண்ணுக்கும் என எவரும், எவ்வேளைகளிலும் வணக்கம் சொல்ல முடியும். ஆனால் கால ஓட்டத்தில் வணக்கத்தை சிறியவர் தான் முதலில் பெரியவருக்கு சொல்ல வேண்டும், பெண் முதலில் ஆணுக்கு சொல்ல வேண்டும் என மாற்றிக் கொண்டார்கள்.

வணக்கம் எனும் சொல் வணங்குதல் என்ற பொருளைக் கொண்டிருக்கிறது என்பது சரிதான். இறைவனை வணங்கும்போது, இறைவன் முன் மனிதன் தன்னைத் தானே தாழ்த்திக் (பக்தி, பணிவு) கொள்கிறான்.

ஒவ்வொரு மனிதனுள்ளும் இறைவன் (நற்பண்புகள்) இருக்கிறான். (கல்லை மட்டும் கண்டால் கடவுள் தெரியாது)

பணிவை வெளிப்படுத்துவதற்காகவே நாமும் வணக்கம் சொல்லிக் கொள்கிறோம். மற்றவரும் வணக்கம் (அவர்களுடைய பயன்பாட்டு மொழியில்) சொல்லும் போது அவரும் அதை ஏற்றுக் கொண்டு பேச்சின் அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்கிறார்கள்.

தெரிந்த அல்லது அறிமுகமில்லாத ஒருவரைக் காணும் போது அவர்களுடன் உரையாட வேண்டிய சூழலில் வணக்கம், சலாம், ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட நாளாக அமையட்டும் (Have a blessed day) போன்ற வார்த்தைகள் பயன்படுத்தப் படுவது மதக் கருத்துக்களைப் பரப்புவதற்காகவோ, திணிப்பதற்காகவோ அல்ல. மனித மனங்களை இணைப்பதற்காக. ஆகையால் வணக்கம்.

GOOD MORNING – ஆங்கில மொழி – யாவரும் பயன்படுத்தலாம்
HAVE A BLESSED DAY – ஆங்கில மொழி – யாவரும் பயன்படுத்தலாம்
SALAM – அரபு மொழி – யாவரும் பயன்படுத்தலாம்
VANAKKAM – தமிழ் மொழி – யாவரும் பயன்படுத்தலாம்

வணக்கம் என்றால் என்ன?
தன் இஷ்டத்திற்கு வாழ்வதை குழி தோண்டி புதைத்து விட்டு அல்லாஹ்வின் இஷ்டத்திற்கு ஐக்கியப்பட்டு வாழ்வதற்கு பெயர் தான் வணக்கம்.
— ஷைகு பைஜி ஷாஹ் நூரி (ரஹ்)

சலாம் என்றால் —- இறைவனின் அமைதி, சாந்தம் உங்களுக்கு உண்டாகட்டும்.
அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் —- இறைவனின் சாந்தியும், சமாதானமும் உங்கள் மீது உண்டாகட்டுமாக!
பதில் சொல்பவரும் —– வ அலைக்கும் சலாம் (உங்களின் மீது அவ்வாறே சாந்தியும், சமாதானமும் உண்டாகட்டுமாக)
சலாம் – சலாம் என்று ஒரு வார்த்தையில்கூட ஒருவருக்கொருவர் சலாம் கூறி கொள்ளலாம்.
இந்த வார்த்தை முஸ்லீம்களுக்கு மட்டும் சொந்தமில்லை. கடவுள் நம்பிக்கை உடைய எல்லோருக்கும் பொதுவான வார்த்தை இன்னும் அழகான வார்த்தையும்கூட. யார் வேண்டுமானாலும், யாருக்கு வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம்.

சலாம் சொல்வதற்கு மதக் கட்டுப் பாடுகள் இல்லை. அதே போல் வணக்கத்திற்கும் இல்லை. இச்சொற்கள் மொழியினால் மட்டுமே வேறுபடுகின்றன. பொருளினால் மற்றொரு மனிதனுக்கான பிரார்த்தனைகளையும், நல்வாழ்வையும், இறையாசியையும், அடிப்படைப் பண்பான பணிவையுமே வேண்டி நிற்கின்றன.

வணக்கத்திற்கும் மதத்திற்கும் தொடர்பில்லை. வணக்கம் கூறலாம் என்பதே என் பணிவான கருத்து

ஒன்றை நாம் கற்றுக் (அறிந்து) கொள்ள வேண்டும் எனும் எண்ணத்துடன் ஒரு விவாதத்தைத் தொடங்கினால் அது அனைவருக்கும் நன்மை பயக்கும்.

ஏதோ சிலவற்றை மட்டும் தெரிந்து கொண்டு (அறியாமை), முடிவையும் நாமே முடிவு செய்துவிட்டு, சர்ச்சை செய்தல் யாருக்கும் நலம் பயக்காது. மேலும் மனக் கசப்புகளைத் தான் உருவாக்கும்.

விவாதங்களின் ஒரு நிமிட வெற்றி நமது பால்ய கால நல்ல நட்புகளைக் கூட முறித்துவிடும். ஏனெனில், விவாதம் யார் சரி என்றே தீர்மானிக்கிறது. எது (எக்கருத்து) சரியென தீர்மானிக்காது.

ஒன்றை அறிந்து கொள்ள முன் நமது மனதை வெறுமையாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். அப்பொழுது தான் ஏற்றுக் கொள்ளும் பக்குவமும், சரியானவற்றை இனங்கானவும் முடியும்.

நமக்குரிய முகநன்னை யார் எம்மொழியில் கூறினால் என்ன… ஏற்றுக் கொள்ளும் பக்குவம் நம்மிடம் இருந்தால் போதும் தானே ஐயா…

இன்னும் எத்தனை காலம் இதே மதத்தையும், கடவுளையும் வசை பாடிக் கொண்டே காலத்தைக் கடத்துவது.

பிற மதங்களைப் பற்றிய நல்லெண்ணமும், அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வமும் உண்டாகும் போது மட்டும் தான் இதற்கெல்லாம் தீர்வு கிடைக்கும்.

நாளை நானும் நீங்களும் சந்தித்துப் பிரியும் போதோ, அலைபேசியில் பேசி முடிக்கும் போதோ “god bless you” என்று நான் கூறினால் கூட நீங்கள் அதை மதத் திணிப்பாகத் தான் எடுப்பீர்களா தோழரே?

உங்களுக்கான எனது பிரார்த்தனையாக நினைக்க மாட்டீர்களா?

சர்ச்சைகள் வேண்டாம் தோழர்… சாதிக்க இன்னும் பல விசயங்கள் இருக்கின்றன… விரும்பினால் எம் இலக்கியப் பாசறையில் இணைந்து கொள்ளுங்கள்…

மதங்களைக் கடந்து
மனிதத்தை சுவாசிப்போம்…
மாற்றுக் கருத்தினை
மதித்தே நேசிப்போம்…

மன்னார் அமுதன் எழுதியவை | பிப்ரவரி19, 2020

எஸ்தர் சிறுகதை மன்னார் அமுதன்

எஸ்தர்

                              =====மன்னார் அமுதன்

காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு அரிவாள் கீழிறங்கியது. கழுத்தில் பீறிட்ட இரத்தம் கையில் பிசுபிசுக்கையில் தான் தெரிந்தது “காதலின் விலை என்னவென்று..? விலுக்கென ஒரு துள்ளலுடன் எழுந்து சரிவில் பாய்ந்து ஓடத் தொடங்கினான் கேசவன். பாவம் எஸ்தர் எந்தப்பக்கம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாளோ…  சூரிய உதயத்திற்கு முன்னெழுந்து ஓடத் தொடங்கும் ஒரு மானின் வேகத்தோடு உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு கேசவன் ஓடிக்கொண்டிருந்தான். மலையில் ஏறும் போதிருந்த கஸ்டம் இறங்கும் போது இல்லை. ஒரு துள்ளலில் மலையை விட்டு இறங்கியது போலிருந்தது. இரையைக் கண்டு கொண்ட சிங்கத்தைப் போல எஸ்தரின் அப்பா டேவிட் இரத்தம் சொட்டும் அரிவாளோடு மீசை துடிக்க நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

 “நாளைக்கு மொட்டைப் பாறைக்கு வா… பேசனும்…” என எஸ்தர்  சொன்னபோது கேசவனால் நம்பமுடியவில்லை. எத்தனை நாள், எத்தனைமுறை கெஞ்சியிருப்பான். இடைஞ்சல் இல்லாத ஒரு இடத்தில், யாரும் வந்துவிடுவார்களோ எனும் பயமில்லாமல், இயற்கையை இரசித்தபடி எஸ்தருக்கு ஒரு முத்தம் கொடுக்க வேண்டும் என்பது அவனது இலட்சியங்களுள் ஒன்று.  முத்தம் கேட்டால் நெற்றியில் மட்டும் தான் தருவாள். பிறந்தநாள் என்றால் கன்னம் வரை அனுமதிப்பாள். அவளே வரச்சொல்லும் போது அவனுக்கு ஜிவ்வென்றிருந்தது. ஆனால் எஸ்தரின் அப்பாவிற்கு தெரியவந்தால் என்னவாகும் என நினைக்கும் போதே கேசவனுக்கு நடுங்கியது. கண்களைச் சுருக்கி செவ்விதழ் சுழித்து கறாராக  “வாருவாயா… மாட்டாயா” என எஸ்தர் முறைத்தாள்.

கைகள் கன்னத்தைத் தடவினாலும்  “வருவேனென” தலை அனிச்சையாக ஆடியது. விரல்களின் அடையாளம் கன்னத்தில் இன்னும் மாறாமல் இருந்தன.

கால்முட்டப் போட்டிருந்த பட்டுப் பாவாடையை கணுக்கால்கள் தெரிய உயர்த்தியபடி எஸ்தர் கொலுசுகள் குலுங்க மாடிப்படியில் ஏறினாள். அவள் கண்கள் கலங்கியிருந்தன. தூரத்தில் எஸ்தரின் அப்பா வருவது தெரிந்தது. கேசவன்  சைக்கிளை எதிர்த்திசையில் வேகமாக மிதிக்கத் தொடங்கினான்.

0000

கேசவனின் குடும்பம் இராமேஸ்வரத்தில் கரையொதுங்கியபோது அவனுக்கு ஆறுவயதாயிருந்தது. அவன் பேசும் தமிழ் தான் இலங்கையின் தமிழென உலகமே நம்பிக்கொண்டிருக்கும் ஊரில் பிறந்தவன். வயல்காணிகளும் , வளவோடு கூடிய வீடும், எடுப்புக்கு எட்டு வேலையாட்களும் என வாழ்ந்தவன். இனப்பிரச்சினை தலை தூக்கிய காலத்தில் கேசவனின் தாயின் பிரச்சினை தாங்க முடியாமல்  கடல்மார்க்கமாக வள்ளமேறியிருந்தார் கேசவனின் அப்பா பரமேசுப்பிள்ளை. இயக்கச் செயற்பாடுகளில் முன்னிற்பதும், தோழமையும் அவருக்கான வழியை சற்று இலகுவாகத் திறந்துவிட்டது. இந்தியாவிலிருந்து குடும்பத்தோடு பிரான்ஸ் செல்வது தான் நோக்கம். அப்பெருங்கனவு  கனவாகிப் போனதோடு அவர்களை நிரந்தர அகதிகளாக்கியிருந்தது. கேசவனை மட்டுமாவது அனுப்பிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கை இன்னும் இருக்கிறது. அவரிட கதைக்கு யாரும் திருப்பி பதில் சொல்றது அவருக்கு பிடிக்காது. தலையில் அடித்து “மண்டேல போட்டுருவன்.. போடா” என அதட்டி அனுப்புவார்.

பள்ளிக்கால நட்பு காதலாகிக் கசிந்துருகிய போது கேசவன் கல்லூரியில் சேர்ந்திருந்தான். கல்லூரி முடித்து வேலையொன்றில் சேர்ந்துகொண்டால் எஸ்தரை கைபிடித்துவிடலாம் என நினைத்தான். அதன் பின்வந்த காலங்களில் தான் எஸ்தரைச் சந்திப்பதில் அவனுக்கு பிரச்சினைகள் தோன்றின. அவனைச் சந்திப்பதற்காகவே ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமான அடிகுழாயில் எஸ்தர் நல்ல தண்ணீர் பிடிக்க வருவாள். அந்நேரத்தில் வேறுயாரும் குழாயடிக்கு வந்துவிட்டால் அந்த சந்திப்பும் தடைபட்டுவிடும்.

கயிறால் பிணைக்கப்பட்ட இரண்டு குடங்களை சைக்கிள் கரியரில் தொங்க விட்டுக்கொண்டு எஸ்தர் வருவாள். கேசவன் அவள் வரும்வரை தன் குடத்தோடு காத்து நிற்பான். அவளுக்கும் சேர்த்து தானே தண்ணீர் அடித்துக் கொடுப்பான். அடிகுழாயில் அடிப்பதற்காக அவன் நுனிக்கால்களை உண்ணி மெலிந்த தேகத்தை காற்றில் பறக்கவிட்டு மீண்டும் கீழிறங்குவதைப் பார்க்கும் போது எஸ்தருக்கு சிரிப்பாகவும் பாவமாகவும் இருக்கும்.

காதலர்கள் என கண்டுபிடிக்கப்படாத வரை நூலகப் புத்தகங்களை கொடுக்கவும் வாங்கவுமென எஸ்தரின் வீட்டுக்கே கேசவன் போய்வருவான். அவனுக்கு வாசிப்பிலெல்லாம் சொல்லிக்கொள்ளும்படி ஆர்வமில்லை. முழுதாக ஒரு புத்தகமும் அவன் வாசித்ததில்லை. ஆனால் அவளைச் சந்திப்பதற்கு அதுதான் இலகுவான வழி. ஆயிரம் பிரச்சினைகளுக்கு மத்தியிலும் காதல் களவிற்கான வழியை மட்டும் காட்டிக்கொண்டேயிருந்தது. வயதும் இளமைத் திணவும் சந்திப்புகளைச் சாத்தியமாக்கின.

ரம்மியமான நட்சத்திரங்களுக்கும் இருளுக்கும் மத்தியிலான குழாயடிச்சந்திப்பு நாளொன்றில் தான் இரவுப்பூச்சிகளின் ஒலியைக் குலைத்தவாறு டேவிட் எங்கிருந்தோ வந்தான். எதுவுமே கேட்டுக்கொள்ளவில்லை. காதோடு விழுந்த அறையிலிருந்து கேசவன் சுதாரித்து எழும்போது எஸ்தரை தூரத்தில் இழுத்துக்கொண்டு செல்வது தெரிந்தது. இரவுப்பூச்சிகள் தலையைச் சுற்றிக்கொண்டு காதுகளுக்குள் சத்தமிடுவது போலிருந்தது. சம்பவத்தை கோர்வைப்படுத்த முயன்றான்.

 “அகதிநாய்க்கு அந்தஸ்து கேக்குதா…. ” என்ற டேவிட்டின் இறுதிவார்த்தைகள் மூளைக்குள் உறைந்து கிடந்தன.

“மகன் … இங்க யாரும் எவிடம் எண்டு கேட்டா தயங்காம சொல்லு… அதுக்குப் பிறகு சேட்டை விட மாட்டான்கள்” என சகபாடிகளோடு சண்டை பிடித்து வந்த நாளில் அப்பா சொன்னதை கேசவன் நினைத்துக்கொண்டான். அப்பா அடிக்கடி சொல்லும் மண்டையில் போடுவதைப் பற்றியும் யோசித்தான். இறுதியில் எஸ்தரைக் கல்யாணம் முடித்தே தீருவதென சபதம் எடுத்துக் கொண்டான். இருள், அதற்கு சாட்சி என்பதாய் நிறைந்து கிடந்தது.

000

ஆளரவமற்ற அந்த மலையின் ஒரு சரிவிலிருந்தது மொட்டைப்பாறை.  அதைச் சுற்றி ஆடுகள் மேய்ந்துகொண்டிருந்தன. மரங்கள் ஏதுமின்றி காலை வெயிலிற்கே மலை கருகிக்கொண்டிருந்தது. மொட்டைப்பாறை எந்நேரமும் கீழே விழுந்துவிட தயாராக இருப்பதைப் போல் நாற்பத்தைந்து பாகை சாய்வில்  நின்றது. அதற்கு எந்த பிடிமானமும் இருக்கவில்லை. பாறையைச் சுற்றியிருந்த  செம்மஞ்சள் துணி காற்றின் படபடப்பில் கிழிந்திருந்தது. விளக்கேற்றும் இடங்கள் எண்ணெய் ஊறி கறுப்புத்திட்டாய் இருந்தது. பாறையில் இரு கண்கள் கீறப்பட்டு பெரிய சிவப்புப் பொட்டிட்டிருந்தார்கள். நீதிதவறும் காலத்தில் அது தானாகவே விழுந்து அநீதியாளர்களைத் தண்டிக்கும் என பேசிக்கொண்டார்கள். மேய்சல் ஆடுகள் எந்தப் பயமுமின்றி அதன் மேலேறுவதும் சறுக்குவதுமாய் விளையாடிக்கொண்டிருந்தன.

வரையாட்டின் மதர்ப்போடு தனங்கள் குலுங்க எஸ்தர் மலையில் ஏறிக்கொண்டிருந்தாள். களைப்பு அவளின் நடையில் தெரிந்தது. முக்காடைத் தாண்டி வெயில் முகத்தில் அறைந்தது. கைரேகைகள் எதுவும் தெரிகிறதா என கேசவன் உற்றுப்பார்த்தான்.  எஸ்தரின் இடதுகண் புருவம் வெடித்து கண் சிவப்பாகியிருந்தது.

பழிதீர்க்க முடியாத பெருங்கோவம் கேசவனின் இடுங்கிய கண்களில் கண்ணீராக வழியத்தொடங்கியது. அவனது மெலிந்த தேகம் குலுங்கிக் குலுங்கி அடங்கியது. கைகள் நடுங்க எஸ்தரை அணைத்தபடி “கவலப்படாத… உன்னைய கல்யாணம் பண்ணி பிரான்ஸ்சுக்கு கூட்டிட்டுப்போயிடுறன்” என்றான்.

அழாதடே கேசவா… நானே அழேல்ல… ஆம்பளை நீயேன் அழுற… அப்பா அடிச்சது உனக்கு வலிக்கா” என சிரிக்க முயன்றாள் எஸ்தர். அழுகை அவளின் மனதை இளக்கியிருந்தது.  அவளே கதியென அழும் ஆணின் கண்ணீர் எந்தப் பெண்ணின் உறுதியையும் ஒருமுறை ஆட்டிப்பார்க்கிறது. தலையைக் கோதி மடியில் சாய்த்துக்கொண்டாள்.

மொட்டைப்பாறையின் சிறுநிழல் இருவரையும் அணைத்துக்கொண்டது. அணலும் தகித்தது. தகிப்பு உள்ளிருந்தா வெளியிருந்தா என அறியமாட்டாமல் இருவரின் மூச்சிலும் சூடேறியிருந்தது. மலைச்சரிவில் வெயிலை இரசித்தபடி கிடா ஒன்று மருக்கையை மணம் பிடித்துக்கொண்டு நின்றது.

000

கேசவன் பாறைகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருந்தான். பின்னால் எவரும் வரவில்லை என்பதை உறுதிபடுத்திக்கொண்டான். உயிர்ப்பயம் பசியை மறக்கடித்திருந்தது. உதடுகள் காய்ந்து முகம் சொரசொரத்தது. கால் தசைகளில் நாயுருவி ஒட்டிகிடந்தது. உதடுகளை ஈரப்படுத்திக் கொண்டே ஒவ்வொன்றாக உருவி எடுத்தான்.

எஸ்தரை அப்படியே விட்டுவிட்டு ஓடி வந்ததை நினைக்க வெட்கமாயிருந்தது. நாளைக்கு எப்படி முகத்தில் முளிப்பது. பயந்தாங்கொள்ளியை காதலிக்க யாரு விரும்புவா. எஸ்தரிட்ட கேட்டுட்டு “ஓமெண்டு” சொன்னாளென்டால் டேவிட்டுக்கு மண்டேல போடனும் என வாய்விட்டு சொல்லிக்கொண்டான்.

டேவிட்டின் தலை தெரிகிறதா எனப் பார்த்துக் கொண்டு மெதுவாக மலையில் ஊர்ந்து ஏறினான். மொட்டைப்பாறையின் எதிர்ச்சரிவிலிருந்து டேவிட் மேலேறி வருவது தெரிந்தது. எஸ்தரின் முடியைக் கொத்தாகப் பிடித்திருந்தான். திமிறி ஓட முயன்றவளின் முகத்திலேயே அறைந்தான். அவள் கேசவா… கேசவா எனக் கத்துவது மொட்டைப்பாறையில் எதிரொலித்தது. டேவிட்டின் கையிலிருக்கும் அரிவாள் அவனது பயத்தைக் கூட்டியிருந்தது. இதயம் துடிப்பது வெளியில் கேட்டது.

மொட்டைப்பாறையில் இவர்கள் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு வந்து எதையோ காட்டி காட்டி எஸ்தரை அடித்தான். அவுசாரிப் பய… என்ற வார்த்தை மட்டும் எங்கும் எதிரொலித்தது. எஸ்தர் கீழே கிடந்து நெஞ்சிலும் முகத்திலும் அடித்துக் கொண்டே அழுதுகொண்டிருந்தாள். டேவிட் அவள் முடியைத் திருகி இழுத்து சரிவில் இறங்க முயன்றான். திடீரென எஸ்தர் டேவிடைத் தள்ளிவிட்டுவிட்டு மலையிலிருந்து குதித்தாள். அவளது உடல் லேசாகிப் பறந்தது. கால் மேலாகி தலை கீழ்வந்து உடல் உருண்டது. இனி எவனாலும் சித்திரவதை செய்ய முடியாதென்பதும் கேசவனோடு சேருவதை தடுக்க முடியாதென்பதும் அவளுக்கு மகிழ்ச்சியாயிருந்தது. இறக்க நினைத்து மலையிலிருந்து குதிக்க முடிவெடுத்த அந்த தருணத்தை யோசித்தாள்… ஆட்டுக்குட்டிகள் சிதறியோட அங்கொரு பாறை முளைத்திருந்தது.

எஸ்தர் … எஸ்தர் எனக் கத்தியபடி டேவிட்டை நோக்கி கேசவன் ஓடினான். டேவிட்  தடுமாறி எழுந்தான். எதுவும் நடக்காதது போல் அருகில் கிடந்த எஸ்தரின் தாவணியை எடுத்து அரிவாளைத் துடைத்துக் கொண்டே கீழிறங்கினான். வெறிபிடித்தவனைப் போல ஓடிவந்த கேசவன் மேலிருந்து எட்டிப் பார்த்தான்.

கீழே எஸ்தரின் உடல் குப்புறக் கிடந்தது. அதை நோக்கி டேவிட் மீசையைத் தடவியபடியே போய்க்கொண்டிருந்தான். இன்னும் நிறைய மீசைகள் வேட்டியைத் தொடைக்குமேல் கட்டிக்கொண்டு எஸ்தரை சுற்றி நின்றார்கள்.

கேசவன் மொட்டைப்பாறையை தள்ளி டேவிட் மீது விழுத்தப் பார்த்தான். அவனுக்கு டேவிட்டை இப்படிக் கொல்வது எளிதாயிருக்கும். ஆனால் பாறை அசையவேயில்லை. நெம்பித்தள்ள எதையாவது எடுக்கலாமென சுற்றிப் பார்த்தான்…

அங்கே  அவனுடைய வெட்டப்பட்ட கழுத்து தனியாகக் கிடக்க இரத்தம் ஒரு பெருங்கோடாக சரிவில் இறங்கிக் காய்ந்திருந்தது. அலறிக்கொண்டே கேசவன் தலைதெறிக்க ஓடினான்.

மொட்டைப்பாறை உருளத்தொடங்கியது

========xxxxxxxx=========

மன்னார் அமுதன்

பிரசுரமான இதழ்: தளவாசல் கலை இலக்கிய சமூக பண்பாட்டுக் காலாண்டிதழ் – யூலை செப்டெம்பர் 2016

Older Posts »

பிரிவுகள்

%d bloggers like this: