மன்னார் அமுதன் எழுதியவை | பிப்ரவரி19, 2020

செத்தால் பிணம் சிறுகதை மன்னார் அமுதன்

செத்தால் பிணம்

================= மன்னார் அமுதன்

பெரியப்பா தோளைத்தொட்டு உலுக்கிய போதுதான் மார்டின் சுயநினைவிற்கு வந்தான். மார்டினின் முகம் அதைத்துப்போயிருந்தது. நெற்றியிலிருந்து கண்ணோரமாக காதுநோக்கிக் செல்லும் நரம்பொன்று புடைத்திருந்தது. எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் அழுகை வரவில்லை.

“இப்படியே எவ்வளவு நேரம் இருக்கப்போற…. இப்படி இருந்து எதுவும் ஆகப்போறதில்லை” எழும்புடா…. என்பார்ம் செய்து கொண்டுவாறதுக்குள்ள குளிச்சிட்டு வந்துரலாம். பொறல்ல ஜெயரட்னம் ரெய்மன்ஸ்ல இடமில்லையெண்டுட்டான். பார்னி ரெய்மன்ஸ்ல மூணுநாளைக்கு சொல்லியிருக்கு”

“மூண்டுநாளா… மூண்டுநாள் வச்சு என்ன பெரியப்பா செய்யிறது… வெளிநாட்டுல இருந்து வாறதுக்கு ஒருவரும் இல்ல. இப்பவே இங்க எல்லாரும் களைச்சுட்டாங்க… மூண்டுநாள் வச்சா எலிக்கு சாப்பாடா போயிரும்…. பிறகு மூக்கக் காணல… முளியக்காணல எண்டு நிப்பாங்கள்”

000

மூக்குக்குள் பஞ்சு அடைத்திருக்க ஓசேப்பு காலை நீட்டி அமைதியாக சவப்பெட்டிக்குள் படுத்திருந்தார். ஓடிக்கொலன் மணமும், வாசனைத்திரவியங்களும், ஊதுபத்திப்புகையுமாய் கலவையாண மணமொன்று நாசியை விறாண்டித் தலைக்குள் குத்தியது. சவப்பெட்டியின் இரண்டு பக்கமும் மெழுகுதிரிகள் அசையாமல் எரிந்துகொண்டிருந்தன. ஓசேப்பின் தலைக்குநேர் பின்புறமாக ஒரு குருசு வைக்கப்பட்டிருந்தது. தலைமாட்டிலிருந்து இலையான் கலைத்துக்கொண்டிருந்த மார்டினின் முகத்தில் பெருங்களைப்புத் தெரிந்தது. காற்றில்லாத அந்த அறைக்குள் மெழுகுதிரி வெப்பமும் சேர்ந்து உடம்பு கசகசத்தது. பேப்பரில் விளம்பரம் போட்டும் கூட்டமில்லை என பெரியப்பா அங்கலாய்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

“கல்யாண வீட்டுக்குப் போகாட்டியும் செத்தவீட்டுக்குப் போயிரனும்டா…. இல்லாட்டி தனிப்பிணமாத்தான் போகனும். இதையெல்லாம் இந்தச் சனம் எப்ப விளங்கப்போகுது. ஊரில செத்தா இப்படி ஒரு இழவில்ல. ஒத்தாசைக்கு எட்டுப் பேர் நிப்பாங்கள். இங்கபாரு, ஒரு கண்ணி  செபம் சொல்ல ஆளில்லை… பாட்டுப்பாட ஆளில்லை… சவப்பெட்டியைக் கூட திருப்பி எடுக்க வழியில்லாத இந்த தொடர்மாடிகளில் மனுசனிட வாழ்க்கைகூட சவமாயிட்டு”.

 “அவனவனுக்கு ஆயிரம் வேலை பெரியப்பா… கொழும்புட ஓட்டத்துல சிக்கிறவன் உயிரோட இருக்கிறவனையே நினைக்கமாட்டான். இதுல செத்தவர நினைச்சு வாறதெல்லாம் நடக்கிறகாரியமா”

“மார்டின்! விளங்காமக் கதைக்காத… இதுல செத்துக்கிடக்கிற மனுசன்… உங்கப்பன்.. ஓசேப்பிட்ட உதவிபெற்றவங்கள் வந்தாலே இந்த இடம் கொள்ளாதுடா… உனக்கென்னடா தெரியும் ஓசேப்பைப் பத்தி… ஒவ்வொருத்தனுக்கும் ஓடி ஓடி உதவிசெஞ்ச மனுசன்… ஒரு செத்தவீடெங்கிறது உறவுகள் ஒண்டா சேர்ந்து அழுறதுக்கான இடம் மட்டுமில்ல… அங்க தான் எல்லோரும் ஒண்டாக் கூடிக் கதைக்க நேரம் கிடைக்கும். உடைஞ்சு போய்க்கிடக்கிற குடும்பத்துக்கு உரிமையா உதவி செய்யிறதுக்கான இடமடா இது. ஒரு சாவு பத்து கொண்டாட்ட வீட்டை உருவாக்கும். செத்தவீட்டுல பொம்பிளை பார்த்து முடிக்கிறதும் இருக்குதானே. சாவை ஒரு கொண்டாட்டமா பாக்கனும்டா. உறவுகள் கூடிவந்து செஞ்சா தானேடா செத்தவுனுக்கே மகிம”

தொண்டைக்குள் கமறிய ஊதுபத்திப் புகையை சீரணிக்கமுடியாமல் மார்டின் அங்கிருந்து எழும்பிப்போனான். மார்டினுக்கு அவன் அப்பா நல்ல மனிதரென்று தெரியும். ஆனால்  நல்லவராகவே வாழ்ந்து இறப்பதால் ஒரு பயனுமில்லை என கதைக்கும்போது சொல்லுவான்.

அவன் தகப்பனோடு கதைக்காமல்விட்டே பத்து வருடங்களுக்கு மேலிருக்கும். ஏ.எல் முடிச்சவுடனேயே அவுஸ்திரேலியாவில் இருக்கும் ஓசேப்பின் தம்பி “மார்டினை இங்க அனுப்புங்க. ஏதாவது வேலை எடுத்துக்குடுக்கிறன்” என்றார்.

“ஏ.எல் படிச்சுட்டு அங்க வந்து அவனென்ன கக்கூஸா கழுவுறது. அவன நான் இங்கயே படிப்பிச்சுக்கொள்ளுறன்” என போனைத் துண்டித்த நாள் மார்டினுக்கு இன்னும் ஞாபகமிருக்கிறது. மார்டின் டிகிரி ஒன்றை முடித்து அரசாங்க உத்தியோகத்தில் நல்ல சம்பளத்தில் இருந்தாலும் அவனுக்குள் வெளிநாட்டுக் கனவொன்று கிளைபரப்பி வளர்ந்துகொண்டேதான் இருந்தது.

 “வேறயாரும் வெளிநாட்டுக்குப் பிள்ளைகளை அனுப்பனும் எண்டு வந்து காசு உதவி கேட்டாலும் அவர் அப்படித்தான் சொல்லுறவர். அரியண்டப்படுத்திக் கேட்டா குடுத்திருவேர்” என்று மார்டினின் அம்மா சொன்ன போது அவனுக்கு ஒரு யோசனை வந்தது.

 “வெளிநாட்டுக்கு அனுப்பாட்டி நான் இயக்கத்துக்கு போயிருவன்” என ஓசேப்பிடம் உண்ணாவிரதமிருந்து அரியண்டப்படுத்தியபோது மார்டினின் காதுகளில் கோச்சி கூவியது.

அதைக் கொஞ்சம் மாற்றி “அரசாங்க உத்தியோகம் தானே… நான் ஆமிக்குப் போறன்” என்ற போது ஓசேப்பு சளைக்காமல் கொண்டுபோய் தும்முல்லை பொலிஸ்கிரவுண்டில் ஒடவிட்டார். ஐந்து ரவுண்டில் ஒன்றுக்கு மேல் ஓடமுடியவில்லை. நாக்குத்தள்ள மார்டின் அதிலேயே படுத்துவிட்டான்.

அப்படியே கைத்தாங்கலாக ஆட்டோவில் ஏற்றி கொள்ளுப்பிட்டிச் சந்தியில் இருக்கும் கானிவல் ஐஸ்கிறீம் ஹவுஸுக்கு கூட்டிட்டுப் போய்ச் சொன்னார் “மார்டின் உனக்கு இந்த வேலையெல்லாம் கஸ்டமெண்டு எனக்குத் தெரியும். அது உனக்கும் தெரியனுமெண்டுதான் கூட்டிட்டுப் போனன். இயக்கத்துக்கு போறனெண்டு நீ சொன்னப்போ கூட நான் கூட்டிட்டுப் போயிருப்பன். ஆனா திரும்பி வந்து ஐஸ்கிறீம் குடிக்கமுடியாது மகன்…  உனக்கு விருப்பமான எந்த வேலையையும் செய்யலாம். வெளிநாட்டுக்குக் கூடப் போ. அதுக்கு முதலில நீ படிச்சு முடிக்கனும்” என்று முடித்தபோது ஓசேப்புக்கு கண்கள் உருகியிருந்தன.  மார்டின் ஐஸ்கிறீமுக்குள் கிடந்த காற்றுப்போன வேப்பர்ஸை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

000

அப்பாவுக்கு அருகிலிருந்து செபமாலையை ஒருசுற்று உருட்டிவிட்டு அம்மா வந்து அருகிலிருந்துகொண்டாள். அம்மா களைத்திருந்தாள். அவளுக்கு செலவுகளை நினைத்துப் பயம். ரெய்மண்ட் காசு நாற்பத்தைந்தாயிரம் என்ற போது அவள் விக்கித்துப்போனது தொண்டையில் தெரிந்தது. “கோயில் காசு, எட்டாஞ்செலவு, முப்பத்தியொண்டு, இறையிரக்கப்புத்தகம் எண்டு அடுத்த திவசம் வரைக்கும் செலவு இருக்குத்தம்பி…இப்பவே இப்படிச் செலவளிச்சு கடனாளியாகிறாத…. வாழுறவைக்கு தான் காசு தேவை… இப்படிச் செலவளிக்கிறத உங்கட அப்பாவே விரும்ப மாட்டேர்” என பொட்டழிந்த முகத்தோடு சொன்னாள்.

இரண்டு நாளுக்குமுன் இருந்த அம்மாவில் சில மாற்றங்கள் நடந்திருந்தன. சூழல் தலைகீழாக மாறுவதற்கு ஒருநொடி போதுமாக இருக்கிறது. இரண்டு நாட்களுக்கு முதல்தான் மார்டினின் தங்கைக்கு திருமணம் முடிந்திருந்தது. நுவரெலியாவின் குளிரில் வியர்வை உறைந்துகிடந்தது. மேக்கப்முகங்கள் வியர்த்து வடியவில்லை. எல்லோருமே ஐஸ்கட்டியில் வைத்த அப்பிள் பழங்களைப் போல பொலிவாக இருந்தார்கள். அம்மாவும் தங்கையும் இன்னும் அழகாக இருந்தார்கள். கல்யாணம் முடிந்த சந்தோசத்தோடு, சந்தோசமாக வீட்டுக்கு போயிரலாம் என்றபோது ஓசேப்புக்கு மனம் கேட்கவில்லை. விடிஞ்சதும் மகளைப் பார்த்துட்டு போயிரலாமே” என்றார் கெஞ்சலாக.

ஆறாஞ்சாமத்தில்  “மார்டின் ! மார்டின்!” என அம்மா அழைப்பது கேட்டது. மார்டினுக்கு கண் திறக்கமுடியாத நித்திரை. இரவு நித்திரைகொள்ளப் போகும்போது பன்னிரண்டு மணியைத்தாண்டியிருந்தது. பெரிய தங்கையின் கல்யாண வேலைகளை இழுத்துப்போட்டு செய்ததால் உடல் நொந்தது. பழக்கமில்லாத நுவரெலியாவின் குளிர்வேறு. கனத்த கம்பளிக்குள் உடலைக் குறுக்கிக்கொண்டு நிலத்தில் படுத்திருந்தான். பக்கத்தில் அவன் தம்பியும் சிறியதங்கையும்.

 “மார்டின் கொஞ்சம் எழும்பு… அப்பாவுக்கு சுகமில்லையடா …. எழும்பு…” என்ற அம்மாவின் அழுகை கலந்த குரல் எங்கோ தொலைவில் கேட்பதுபோலக் கேட்டது. ஒருகணத்தில் திடுக்கிட்டு எழும்பினான். கட்டிலில் அம்மா அப்பாவை மடியில் சாய்த்து வைத்திருந்தாள். அப்பாவின் நாக்கு வெளியில் தள்ளியபடி பற்களுக்கிடையில் கிட்டிக்கிடந்தது. வாயிலிருந்து நுரையும் சளியுமாக வெளியேறி  ஒரு நூலைப்போல அம்மாவின் கைகளிடையே வழிந்து கிடந்தது.

“மார்டின் … கரண்டி எடுத்துக்கொண்டு ஓடிவா… அப்பாக்கு பல்லுக்கிட்டுது… ”

ஒருநிமிடம் என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் கால்கள் வெட்டியிலுக்க வாயால் நுரை ததும்பும் அப்பாவை பார்த்துக்கொண்டு நின்றான். சமையலறைக்கு ஓடினான். பூட்டிக்கிடந்தது. ஓடிப்போய் பக்கத்து அறைக் கதவைத் தட்டினான். திறக்கவில்லை. அவனுக்கு தலை விறைத்துக்கொண்டு கோவம் வந்தது. “இதற்குத்தான் அப்பாவிடம் சொன்னேன். பிறத்தியாக்கள் வீட்ட நிக்கவேணாம்..கல்யாணம் முடிஞ்ச கையோட இரவெண்டு பாக்காம கொழும்புக்கே போயிருவமெண்டு” என நினைத்துக்கொண்டான். இன்னும் இரண்டு முறை ஓங்கித்தட்டிய போது எதிர் அறையின் கதவைத் திறந்துகொண்டு தங்கையின் மாமனார் வினோதமாய்ப் பார்த்தபடி நின்றார்.

“இந்தச்சாமத்துல அந்தக்கதவ என்னாத்துக்கு தட்டுறீங்க…அதுல மகளெல்லா தூங்குறா” என சாரணை உதறி இடுப்பில் முடிந்துகொண்டார்.

 “அப்பாவுக்கு சுகமில்லாம இருக்கு… எனக்கொரு கரண்டி வேணும்… பல்லுக்கிட்டிட்டு” எனச் சொல்லும் போதே மார்டினின் கண்கள் கலங்கிவிட்டது. எந்நேரமும் முதல்துளி விழுந்துவிடத் தயாராக இருந்தது.

“அதுக்கு இப்படியா தட்டுறது… மகள் பயந்திருக்கும்.. தூக்கமெல்லா கெடும்…” எனச் சலித்தபடி குசினியைத் திறந்து ஒரு தேக்கரண்டியை அவர் எடுத்துக்கொடுத்தார். அதற்குள் அவர் மனைவி பின்னாலேயே வந்தாள்.

“குளிருக்குத் தான் அப்பாவுக்கு நடுக்கம் போலருக்கு…. கொஞ்சம் இருங்க நான் கோப்பி போட்டுட்டு வாறன்” என உள்ளே போகவும் மார்டின் கரண்டியை அப்பாவின் பற்களுகிடையில் தள்ளி நாக்கை விடுவித்தான்.  “அம்மா… மூணு மணி ஆகுது… ஒரு வாகனம் இருந்தா அப்பாவை ஹொஸ்பிடலுக்கு கொண்டு போயிரலாம்… அந்த மனுசி கோப்பி கொண்டுவந்தா வாகனத்தைக் கேளுங்க.. காசு தேவைப்படும்… நான் பெரியப்பாட்ட கதச்சிட்டுவாறன்” என அலைபேசியை எடுத்துக்கொண்டு சிக்னல் தேடி வெளியில் போனான்.

கோப்பி கொண்டுவந்தவளிடம் அம்மா கேட்டாள் “இவர ஹொஸ்பிடலுக்கு கொண்டுபோறது நல்லம் போலக் கிடக்கு… வாகனத்தை ஒருக்கா எடுக்கச்சொல்லுங்க…”

“மகனையும் மருமகளையும் இரவு ஹோட்டலில் தான் தங்க வச்சிருக்கு. காலையில அவங்கள கூட்டிக்கொண்டு கோயிலுக்கு போகனும். மகனுக்கு கல்யாணம் முடிஞ்சதும் வாறதெண்டு நேர்த்தி… போகாட்டி நல்லாருக்குமா… உங்கட மகளிட வாழ்க்கைக்கும் சேர்த்து தான் நேர்த்தி வச்சிருக்கிறன். ஐயாக்கு குளிர்தான் ஒத்துக்கல… நான் நெருப்பு கொண்டுவந்து வைக்கிறன்…

மார்டின் கதைத்துவிட்டு வரும்போது அறை புகைமூட்டமாயிருந்தது. அப்பாவின் கண்கள் மேல்நோக்கி சொருகியிருக்க மூச்சுவிடத் திணறிக்கொண்டிருந்தார். இருமல் சத்தம் முழுதாகக் கேட்காமல் கழுத்தை வெட்டிய கோழியிடமிருந்து வரும்   சத்தத்தைப் போல இருந்தது. தங்கையும் தம்பியும் எழும்பி அழுது கொண்டிருந்தார்கள். அம்மாவின் கண்களில் நீர் வந்தாலும் சத்தம் இல்லை. இதுபோல எத்தனையோ துயரங்களை இந்தநாடு அவளுக்குப் பழக்கியிருந்தது.

மாமிக்காரியிடம் மார்டின் சண்டை போட்டான். இந்த வாகனம் இல்லாவிட்டால் வேறுவாகனத்தை ஏற்பாடு செய்யச்சொன்னான். வேறுவாகனங்கள் கிடைக்கவில்லை. அதற்குள் ஓசேப்பின் மூச்சு நின்றிருந்தது. “மங்களம் நடந்தவீட்டில் சவத்தை வைச்சிருக்க கூடாது தொரை.. இந்த வாகனத்திலையே எடுத்துட்டுப்போங்க” என்றார்கள்.

 “சவத்தை கொழும்புக்கு கொண்டுபோறதுன்னா மரணஅறிக்கை வேண்டும். நாவலப்பிட்டி மருத்துவமனைக்கு போவோம். அங்க என்னவுட்ட தம்பி லேபரா இருக்கான். வேண்டியமாதிரி செஞ்சுக்கலாம்” என அறைக்கதவைத் திறந்துகொண்டுவந்தார் மாமனார். “ஹொஸ்பிடலிலே கேட்டா வரும் வழியில தான் உயிர்போனதா சொல்லனும்… ஒங்கவுட்ட மகளுக்கு விசயம் தெரிய வேணாம்… கொழும்புக்கு போனப்பிறகு சொல்லிக்கலாம். எல்லாம் அவட பிற்கால நன்மைக்குத்தான் சொல்றன்”

மருத்துவ அறிக்கையை எடுத்துக்கொண்டு , மார்டின் சவமேற்றும் வாகனமொன்றை பிடித்தான். சவப்பெட்டிக்குள் வைத்தால்தான் வாகனத்தில் கொண்டுபோகாலாமென வெற்றிலைக் குதப்பலைத் துப்பிவிட்டு வாகனமோட்டி  சொன்னான். கால்சராயில் தெறித்த வெற்றிலைக் கறையை கவனிக்காதது போல சவப்பெட்டிக் கடைக்குப் போனான் மார்டின். சின்னப்பெட்டிகள் முதல் எல்லா அளவிலும் இருந்தன. கடைக்காரன் அளவு கேட்டான். மார்டினுக்கு துல்லியமாக சொல்ல முடியவில்லை. வயசைச் சொன்னான். ப்ரீசைஸ் வேண்டினால் எல்லா சவத்துக்கும் பொருந்துமென கடைக்காரன் ஒருபெட்டியை எடுத்துத் தந்தான். பேரம்பேசாமல் வாங்கிக்கொண்டான்.

மருத்துவமனையின் பின்வாசலால் சென்றபோது பிணவறையின் டைல்ஸ் பதித்த கல்மேசையில் ஓசேப்பு ஒருக்களித்துக் கிடந்தார். கால்களைப் பரத்தியபடியே விறைத்திருந்தார். அங்கிருந்த கூலியாள் கால்களை ஒடுக்கி கட்டைவிரல்களைப் பிணைத்துக் கட்டினான். மார்டினை அழைத்து ஒரு பக்கம் பிடிக்கச்சொன்னான். மார்டின் அருகில் சென்றான். அவனுக்குத் தொடுவதற்கு மனமில்லை… பயம் போன்றதொரு உணர்வு வயிற்றுக்குள் குமைந்தது.

தம்பியைக் கூப்பிட்டுத் தூக்கச் சொல்லலாம் என வாசலுக்குப் போனான். அதற்குள் அவன் ஓசேப்பரை பிணவறை கல்மேசையிலிருந்து கீழே தள்ளினான். ஓசேப்பரின் உடல்  “டொம்”மென்ற சத்தத்துடன் கீழே விழுந்து அசையாமல் கிடந்தது. தலை நிலத்தில் மோதித்தான் சத்தம் வந்திருக்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் கூலியாளின் மீது கோபத்தை உருவாக்கியது. உடலை தள்ளிவிட்ட எதிர்விசையில் அவன் தள்ளாடிக்கொண்டு நின்றான். சண்டைபிடிக்கத் திராணியில்லை. எதையும் எதிர்த்துக் கேட்பதற்கு முதுகெலும்பில்லாமல் வளர்த்ததும் அப்பா தான். அதற்குள் அந்தக் கூலியாள் ஒரு நைலோன் கயிற்றை ஓசேப்பின் இரண்டு கைகளுக்கும் இடையில் கொடுத்து நெஞ்சோடு சேர்த்து சுருக்கிட்டு இழுத்து ஓசேப்பை  நகர்த்தத்தொடங்கியிருந்தான். விட்டத்தைப் பார்த்தபடி ஓசேப்பின் முகமிருக்க, பின்பக்கமும் கால்களும் உராய தூஷணங்களை இறைத்தபடி கூலியாள் ஓசேப்பை இழுத்தான்.

அதைக்கண்ட மார்டினுக்கு மண்டை வெடித்துவிடும் போலிருந்தது. அப்பாவின் பரந்த தோள்களுக்குள் முகம்புதைத்து வியர்வையை மணந்தபடி கிடந்த பால்யம் நினைவிலாடியது. பதினைந்து வயதுக்கு முன்புவரை எழுந்தவுடன் ஓடிப்போய் அப்பாவிற்கு அருகில் அரைமணி நேரமாவது படுத்திருப்பான். அப்பா தலையைத் தடவுவர். முதுகைத் தடவுவார். அது சுகமாக இருக்கும். அது அப்பாவை “அப்பா” என்று கூப்பிட்ட காலம். இன்னும் சிறுபிராயத்தில் அப்பா தலை குளிக்கும்போது மார்டினையும் இளையவர்களையும் சேர்த்தே குளிக்க வைப்பார். கிணற்று வாளியிலிருந்து அப்பாவின் தலையில் கொட்டும் நீர் தோள், முதுகு, வயிரெனப் பிரிந்து கீழே நிற்கும் மார்டினுக்கு மேலேயும் விழும். கொழும்பிற்கு வந்தபிறகு ஷவரில் குளிக்கும் போது மார்டினுக்கு அது ஞாபகம்வரும்.  இந்த உறவின் இழை எப்போது அறுந்தது என்பதை பலமுறை யோசித்தும் ஞாபகப்படுத்த முடியவில்லை.  கூலியாளை மறித்து இன்னொருவனையும் கூட்டிவருமாறு காசைக்கொடுத்தான். தம்பி வந்தவுடன் அவனையே பிரேதவாகனத்தில் வருமாறு சொல்லிவிட்டு மற்றுமொரு வாகனத்தை பிடித்து அதில் அம்மாவோடும் சிறிய தங்கையோடும் ஏறிக்கொண்டான்.

000

மழை துமித்துக்கொண்டிருந்தது. இறுதிச்சடங்கிற்கான பிரார்த்தனைகளை பாதிரியார் தொடங்கியிருந்தார். இரத்த உறவுகளை வரிசைப்படுத்தி எல்லோரையும் மூன்றுபிடி மண் போடசொன்னார் பாதிரியார். வரிசையில் வந்து பெயரெழுதிய மலர்வளையங்களை வைத்துவிட்டு மூன்றுபிடி மண்போட்டு கையில் அப்பிக்கொண்ட மண்ணை மினரல் வோட்டரில் கழுவிவிட்டு ஓடத்தொடங்கினார்கள் உறவினர்கள். மார்டினும் மூன்றுபிடி போட்டுவிட்டு மினரல் வாட்டரை எடுத்துக் கையைக் கழுவிக்கொண்டான். மழை வேகமெடுத்தது.  கூலியாட்களும் மழைக்கு ஒதுங்க மார்டின் மட்டும் குழியை மூடிக்கொண்டிருந்தான். மலர்வளையங்களையும் உடைத்துக் குளிக்குள் போட்டான். குழி சிறிது சிறிதாக நிறைய மனதை அழுத்திக்கொண்டிருந்த பெருஞ்சுமை கரைந்து அப்பாவின் நினைவுகளால் நிரம்பத்தொடங்கின. மார்டினின் முதல் கண்ணீர்த்துளி ஓசேப்பரின் மீது விழுந்தது.

000****000

மன்னார் அமுதன் எழுதியவை | பிப்ரவரி19, 2020

யாக்கோபு 4:6 #சிறுகதை #மன்னார் அமுதன்

யாக்கோபு 4:6

  • மன்னார் அமுதன்

ஸ்டாலின் ஆபிரகாம் யாக்கோபு முனுசாமி, “ஆண்டவரே! என்ட பிதாவே” என்று வாய்க்குள் சொல்லிக்கொண்டு கால்ச்சட்டைக்குள் கிடந்த நாடாவில் கட்டிய பெரிய குருசை வெள்ளைச் சட்டைக்கு மேலாகத் தெரியும் படி போட்டுக்கொண்டான்.

மாதாவின் திருச்சொரூபம் திருத்தேரில் கோயிலை நோக்கி பவனி வந்து கொண்டிருந்தது. அன்பே உருவாக மாதா, கையில் குழந்தை யேசுவை அணைத்தபடி காட்சியளித்தார். பக்தகோடிகளின் மனமுருகும் செபங்களும் பாடல்களும் கலவையாக ஒலித்தன. தீவிர பக்தன் ஒருவன் பரவசத்தில் கிரனைட்டை வெடிக்கவைத்தான்.  கந்தகப் புகையும் அதிர்வும் வயிற்றுக்குள் பிசைந்தது.

பவனியில் சிலுவை பிடித்துக்கொண்டு செல்லும் பக்தர்களுக்கு முன்னால் வந்து, யக்கோபு  வரிசைகளைச் சரி செய்தான். நையாண்டியும் சிரிப்புமாக வந்த குருமட மாணவர்கள் இருவருக்குக் குட்டினான்.

“ அடேய்… உன்ன செருப்புப் போட்டு வரச்சொன்னதா… பிரிஞ்சிபிள்ட கேப்பன் சரியா… ஒழுங்கா சப்பாத்து போட்டு வரனும்…”

“பொடி… நீ என்ன கட்டாக்காலியா…. பட்டியடிச்சதப் போல மந்தையோட போகப் பழகுடா”

”தம்பியார்…. குருசை நெத்திக்கு நேரா பிடியுமென… கீழ முட்டப்படாது… ஏசப்பாவ சுமந்த குருசல்லா… பின்ன படிப்பு வராம போகும்” எனப் பயங்காட்டினான்.

சின்னச் சுவாமி முன்னால வருவதைக் கண்டதும், “தோத்திரம் சாமி… நேரமாயிட்டு … மாதாவ நீங்க கொண்டு வாங்க… கோயில்ல வேலை கெடக்கு” என்று குழைந்தான்.

பூசை மணிச் சத்தம் கேட்க யாக்கோபு ஓட்டமாக நடந்தான்.  மாதாவின் பெயரில் உருவாக்கப்பட்ட பல சேனைகளில் ஒன்றில் அவனும் உறுப்பினர்.  வெள்ளைச் சட்டை, வெள்ளை வேட்டிக்கு, ஐம்பதை தாண்டும் வயதும் உயரமும் கருமையுமென அவன் பொலிவாகத் தான் இருந்தான். முழுக்க மழித்த முகம். பின்மண்டை வரை நெற்றி ஏறியிருந்தது. பக்கவாட்டில் இருந்த கொஞ்ச முடிகளுக்கு எண்ணெய் வைத்து இழுத்துப் பரத்தி மறைத்திருந்தான். நின்றுகொண்டே வேலைசெய்வதால் சற்றுக் கூனல் விழுந்தது போல தோற்றம்.

”வாற நேரமாடா இது…. பெருநாள் பூசை தொடங்கப்போகுது. சொல்லப்போல செயல் இல்லையேடா… ஒம்போது நாள் நொவினை முடிஞ்சு…  ஒன்னும் ஆனாப்போல இல்ல…. மெழுகுதிரிகளும் பூசப்புத்தகங்களும் அப்பிடியே கிடக்கு… இண்டயோட வெளிவாசல்ல போட்டு வித்து முடிச்சிரனும்… ஓடு…ஓடு… மாதா வந்துருவா” என மெலிஞ்சியார் சத்தம்போட்டார்.

யாக்கோபு சின்னப் பொடியனைப் போல ஓடிப்போய் தனியாளாக மேசையைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்தான். கைகளைக் குறுக்காகக் கட்டிக் கொண்டு நின்று திருத்தேர் பவனி வரும் வழியைப் பார்த்துக்கொண்டு நின்றார் செபத்தி சம்மாட்டி.

”சம்மாட்டித் துரை ….. விலகிக்கோங்க ஐயா…. மேசை வருது…” என்றான் யாக்கோபு.

நின்றவாறே செபத்தி தலையைத் திருப்பி, “வண்டி வருது….. ராட்டினத்த விலக்குன்னானாம்…. விலகிப்போனா ஒனக்கு வில்லங்கமா…. வெள்ளை கட்டினா  பேச்சும் வந்திருது பாத்தியா… அஞ்சு, ஆறு ஆயிரத்துக்கு பட்டாசு வெடிக்கக் குடுத்திருக்கேன்… பாத்து வெடிச்சுவிட்டுரு…  ”  என்றார்.

யாக்கோபு முக்கிக்கொண்டே, “ஆச்சுங்க… ஆச்சுங்க…“ என்றபடி விலகிநடந்தான். சம்மாட்டி தன்னிடம் பட்டாசு வெடிக்கச் சொன்னதை நினைத்து பூரித்தான். கோயில் வாசலில் மேசையைப் போட்டு மெழுகுதிரிகளை அடுக்கத் தொடங்கினான். சுற்றுமதிலுக்கு நடுவில் கோயில் பிரம்மாண்டமாய் இருந்தது. கிட்டத்தட்ட நூறு வருடத்தைத் தாண்டிய வரலாறு. வண்ண விளக்குகள், சோடனைகள், கொடிகள், ஊதுபத்தி மணம் என பக்தகோடிகள் கோயிலை  விக்கினமில்லாமல் அலங்கரித்திருந்தார்கள்.

மீண்டும் மணியோசை கேட்டது. யாக்கோபு “பரமபிதாவே” என அனிச்சையாக  சொல்லிக்கொண்டு மணிக் கோபுரத்தைப் பார்த்து குருசு போட்டுக்கொண்டான். தூணில் கயிற்றைக் கட்டிக்கொண்டே மெலிஞ்சியார் தூரத்தில் நின்ற ஜோனைப் பார்த்து கையை ஆட்டி ஏதோ சொன்னார்.

ஜோன் தலையை ஆட்டிக்கொண்டே போய் கோயில் பின்கேட்டை மூடிவிட்டு யாக்கோபுவிடம் வந்தான்.

” சம்பளத்துக்கு வச்சிருக்கிறவன் மாதிரில்லா சத்தம் போடுறான். மாதாண்ட கிருபைக்காக தானெ இந்தச் சேனையில கிடந்து சாவுறோம்” என்றான் யாக்கோபுவிடம்.

”கிருபைய மட்டுமா மாதா தாறா…. சவமே… கவுரவம் ஒண்டும் இருக்கல்லா…. துறையும் இல்லாம வலையும் இல்லாம கிடக்கிற உனக்கெல்லாம் இதுல நிக்கற வல்லமய தந்தது யாருங்கற…. இந்த வெள்ளையும் சொள்ளையும் பரமபிதா தந்ததல்லா… விசுவாசம் வேணும்டா… பிரசங்கம் வரைக்கும் ஆளுக வந்திட்டிருப்பாங்க… அது வரைக்கும் இத வித்துருவம்…. அப்புறம் பெரிய சாமியார் முன்னால போய் கொஞ்சம் தலையக் காட்டிருவம்”

”பெரிய கூந்தல் கவுரவம். நீ கத்தரி எடுத்தா ஆண்டவரே தலைய குனிஞ்செல்லா கிடக்கனும். அதுக்கில்லாத கவுரவமாடா … இதுல நிக்கிறதுக்கு நாலு பேரு மண்டையப் பாத்தா இன்னும் ரெண்டு விரலுல மோதிரம் போட்டுக்கலாம்.

”ஊதாரிக் குடிக்கு பொன்னும் துரும்படா ஜோனு…. அம்பதைத் தாண்டியாச்சு. ஆசைக்கு பெத்ததுகளையும்  சீராக் குடுத்து பேரன் பேத்தி கண்டாச்சு. சமுவத்துல நமக்கும் கவுரவம் வேணுமெல்லா… மெலிஞ்சியார பாரு…  அவரு மணியடிச்சாத் தான் மாதாக்கு பூசையே… திருந்தாதி அடிக்காட்டி ஊரு எழும்புமாடா… வந்த பேயெல்லாம் காலம் தெரியாம இங்கயே முடங்கிக் கிடந்திருமே… மடச்சாம்பிராணி… மனுசனோட மனுசனா நிக்கிறதுக்கும் கதைக்கிறதுக்கும்  பரமபிதாவா பாத்துத் தந்தது தான் சேனை. நமக்கு கவுரவம் வர்ற மாதிரி நாம தான் இத பயன்படுத்தனும். இதப் போட்டுக்கிட்டா அதிகாரம் பண்ண முடியுதுல்ல. நாம சொல்லுறத நாலு பேரு கேப்பானா இல்லையா.”

ஜோனும் யாக்கோபுவும் கதைத்துக் கொண்டே மெழுகுதிரிகளையும் பாடல் புத்தகங்களையும் விற்றார்கள். கோயிலில் ஆங்காங்கே கதிரைகள் போட்டிருந்தாலும், எல்லோருக்கும் போதுமானதாக இருக்காது. யாக்கோபுக்கு இது தெரியும்… யாக்கோபு தனியாக ஐம்பது கதிரைகளையாவது எடுத்து கோயில் மதிலுக்கு பின்னால் வைத்துவிடுவான்.

 பிந்தி வரும் பெரிய மனிதர்களுக்கு யாக்கோபு குழைந்துகொண்டே கதிரை கொடுப்பான். அவர்கள் சிரித்துவிட்டுப் போகும்போது அவனுக்கு திருப்தியாக இருக்கும். பார்ப்பதற்கு சாதாரணமாக இருக்கும் யாரும் கதிரை கேட்டால்  அவர்களுக்கு கதிரை குடுக்க மாட்டான்.

”பகுத்தறிவாச் செய்யனுங்க…. ஆண்டவன் முன்னால அடிமையா இருந்தால்லா அருள் கிடைக்கும்… காலம் முழுசும் நமக்காக தொங்கி கிடக்குற மனுசன் முன்னால கதிரையப் போட்டு காலாட்டுறதா…. பொடிசெல்லாம் கதிரல ஏறிறுதுங்க.. பக்தி எப்படி வரும்ங்கறன்…. பாவம் தானே வரும்…. நெலத்துல இருங்க…. மாதாச்சி மடிமேலயே இருக்கிறதுக்கு சமமாக்கும் “ என அனுப்பிவிடுவான்.

“அந்தக் குட்டியப் பாத்தியா… கனக்க படிச்சிருக்கும் போல … பாவாடய முட்டிக்கு மேலல்லா போட்டிருக்கு… ” என ஜோனிடம் கேட்டான்.

“அது ரோடுகூட்டி நச்சத்திரம் பேத்தி…. ஆறு மாசம் முன்னால கல்யாணம் நடந்துச்சு… இப்ப குழந்தையோட வருகுதே….” என நடிப்புக் காட்டினான் யக்கோவு.

”இது யாரு… தெரெசாக்கா மகனா…. கோயிலுக்கு பக்கத்துல வீட்ட வச்சுட்டு அரப்பூசைக்கா வருவீங்க…. மாதா கண்ணு படுறாப்புல போயிரும்….  துன்பம் தீரட்டும்“

”புள்ள …. நீ ஜேம்சு பொஞ்சாதில்லா…. நல்ல நாளுலயாவது அவன கோயிலுக்கு கூட்டிட்டு வரப்படாதா… நேத்துக் குடிச்சது இன்னும் தெளிவில்லையோ“…

ஜேம்ஸ் பொஞ்சாதி முறைத்துக்கொண்டே போனாள்.

”பெரிய ஐயாவா….  வருசத்துல நாலு பூசையாவது பாக்கிறது நல்லது தானே…. கேரளா சாமியார்லாம் வந்திருக்காங்க…. நல்லதா தான் சொல்லுவாக… கேளுங்க மோச்சம் கிடைக்கும் … ”

”சிரைக்கிறவனிட்ட மயிருக்கா பஞ்சம்…. வக்கனையா கதைக்கிறடா யாக்கோபு… எனக்கு மோச்சம் கிடைச்சா உனக்கு மசிறு நட்டமேடா” என பொக்கையில் எச்சில் தெறிக்க சொன்னார் பெரிய ஐயா.

“ஆச்சு… ஆச்சு… கிழப்புலின்னாலும் ஆடு கிட்ட தோக்குமா” என அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்து பீடத்தை நோக்கிப் போனான் யாக்கோபு.

மாணவர் வரிசையில் உள்ளே புகுந்து “சாத்தானுக்கே பிறந்ததுக” என பேசிக்கொண்டு குமுறிக் குமுறிச் சிரித்துக்கொண்டு நின்ற இருவரின் செவிகளை திருகிவிட்டான். கதிரையில் இருந்து ஒரு சிறுவனை எழுப்பி கதிரையை எடுத்து அருட்சகோதரி ஒருவரிடம் கொடுத்து இருக்கச் சொன்னான். கோயில் கூட்டம் ஒரு நிமிடம் திரும்பி இவனது அசைவுகளைப் பார்ப்பதை கவனித்தான். அவனுக்கு உள்ளூர சந்தோசமாயிருந்தது.

நேரே போய் பீடத்தின் முன்னால் ஒரு கும்பிடைப் போட்டுவிட்டு சேனைகளோடு ஐக்கியமானான். அங்கு தனக்குமொரு கதிரையைப் போட்டுக்கொண்டு பெரிய சுவாமி பார்வை படுமாறு இருப்பதில் அவனுக்கு ஆத்ம திருப்தி.

பிரசங்கம் செய்யும் சுவாமியைப் பார்த்தான். நல்ல கோதுமை நிறத்தில் புஷ்டியாக இருந்தார்.  வெள்ளைச் சாமியெல்லா எல்லாம் நல்லதாத் தான் சொல்லுவார் என மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டான்.

சுவாமி “ மத்தேயு 7:12 இல் தேவவசனம் என்ன சொல்கிறதென்றால்” என நிறுத்திவிட்டு பாடல்குழாம் பக்கம் திரும்பினார். அதில் இருந்த ஒரு பெண் வேதாகமப் பக்கங்களை அவசரமாகப் புரட்டி “ஆகையால், பிறர் உங்களுக்குச் செய்ய வேண்டும் என விரும்புகின்றவற்றை எல்லாம்” என்று சொல்லி நிறுத்த சுவாமியும் அதை அப்படியே சொல்லி, ”ஆமா… மேல சொல்லுங்கம்மா” என்றார்… அதற்கு அந்தப்பெண் “நீங்களும் அவர்களுக்குச் செய்யுங்கள்” என்றாள்.

”ஆமா… நீங்களும் அவர்களுக்குச் செய்யுங்கள்” கேட்டிங்களா இறைமக்களே, மாதாவின் பிள்ளைகளே… சகோதரங்களே… சொல்லுங்க… அல்லேலுயா… இறைவனுக்குப் புகழ்… ஆண்டவருக்கு மகிமை உண்டாகட்டும்… தேவனின்  முன்னாலே அனைவரும் சமம்…  பரிசுத்த ஆவியின் நீதிக்கு முன்பு பிள்ளைகள் எல்லாம் சமம்… யாவே…. யாஹு… அல்லேலுயா… சொல்லுங்க… மாட்சி உண்டாகட்டும்… மகிமை பொங்கட்டும்… குடும்பத்த நெனச்சுக்கோங்க… பிள்ளைகளை ஒப்படையுங்க… உங்கள் பாரங்கள் இறங்கி ஓடட்டும்  ” என கைகளை உயர்த்தி மெதுவாய் காற்றில் அசைந்து பாடினார்.

கூட்டமும் அவர் சொல்வதைத் திரும்பிச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது. அவரின் குரலுக்கு ஏதோ ஒரு வசியம் இருந்தது. ஏற்ற இறக்கங்களோடு அவர் பைபிளைப் பார்க்காமலேயே வசனங்களை மனதின் ஆழத்திலிருந்து மீட்டிக் கொண்டிருந்தார். அதற்குப் பல புதிய விளக்கங்கள் சொன்னார். சில இடங்களில் கூட்டத்தை சிரிக்க வைத்தார். பாடினார். மனமுருகுமாறு சின்னக் கதை சொன்னார். ஒரு நீர் வீழ்ச்சியின் நிதானத்தோடு அவரது பிரசங்கம் மக்களின் மனதை நனைத்துக்கொண்டிருந்தது. அதற்குள் சிலர் கண்ணீர் விட்டு விம்மி அழுதனர்.

ஆனாலும் யாக்கோபுக்கு பூசைக்கு நடுவுல யாரோடயும் இரண்டு வார்த்தை கதைக்க வேணும்.  யாரிடம் கதைக்கலாம். தோதாக யாராவது இருக்கிறார்களா எனப் பார்த்தான்.

”ஏ… லெம்பட்டு… சாமி யாரு? பிரசங்கம் உத்தமமா இருக்கு… தொங்குற ஏசப்பாவ இறக்கி விட்டுருவாரு போல இருக்கே … பத்துச் சாமில ஒன்னுமாச்சும் நம்ம பங்கு மாதிரித் தெரியலயே…. நம்ம சாமிகளும் ரோமுல போயித்தானே படிக்குதுக… நல்ல மாடுன்னா உள்ளூருல வெல போகனும் தானப்பா..”

“என்னத்தக் கேட்ட… இப்ப தான சாமி சொன்னாரு… மனுசகுமாரனுக்கே சொந்த ஊருல மதிப்பில்லையாமே… எதுக்குன்னாலும் ஒரு அழைப்பு வேணாமா…  இந்த மந்தைங்களுக்கு மேப்பனெல்லாம் வெளியூர்காரனுக தான். தீட்டுச் சாமிகளுக்கு சின்னக் கோயில்… நீ வெள்ளையப் போட்டு இங்கிலீசு பேசினாலும் ஏத்துக்கிட மனசெல்லா வேணும். அதிகாரத்த விடனும். அதுக்கெல்லா வெள்ளையக் கட்டி அலையுறானுக. முன்னல்லாம் சங்கம், ஒன்றியம், வட்டம், சதுரம்னு திரிஞ்சானுங்க…  இப்ப சேனைக்குள்ளயும் வந்து கொடச்சல போடுறானுக… மாதா தான் கண்ணத் தொறக்கனும்”

லெம்பட்டு சொன்ன வார்த்தைகள் தன்னைக் குத்திக் காட்டுவது போல இருந்தன. “ அட… சவமே… எண்ண குடிச்ச நாயை விட்டுட்டு… எதுக்க வந்த நாயவ அடிப்ப…. அதுபாட்டுக்கு போகட்டும் விடு… கவுரவத்த விட்டுக்குடுக்க முடியுமா… அறுக்க முடியாதவன் இடுப்புல ஆயிரதெட்டு   அருவாலக் கட்டித்தான் என்ன பண்ணுவ” என்றான் சாடையாக…

லெம்பட்டு பிரசங்கத்தில் ஐக்கியமானது போல இருந்தான்…

“ஏய்… லெம்பட்டு… கழுத்துல ஒரு டையும் கட்டினா நீ சோக்கா இருப்ப…. மாதா கலரு நீலம் தானே… இந்த சூட்டுக்கு மேல ஒரு டையக் கட்ட விடனும்னு அடுத்த கூட்டத்துல முறப்பாடு ஒன்ன வப்போம். வேட்டி கட்டுறவங்க நீலத் துண்டு போட்டுக்கலாம்… ஒரு கம்பீரம் கிடைக்குமல்லா.”

“டையக் கட்டினா தலையெழுத்து மாறும்னா நினைக்குற… புள்ள இல்லாத வீட்டுல, கிழவன் துள்ளி விளையாடின கத தான்…” என்று அலுத்தான் லெம்பட்டு.

காணிக்கை பாடல் தொடங்க யக்கோபு உண்டியலை எடுத்துக்கொண்டு கூட்டத்தை நோக்கிச் சென்றான். அடுத்து சுவாமி நற்கருணை கொடுக்கும்  போது குடை பிடிக்க வேண்டும். யாக்கோபுக்கு குடை பிடிப்பதில் அவ்வளவு விருப்பமில்லை. சுவாமிக்கு பக்கத்தில் நின்றுகொண்டு வரிசையை ஒழுங்கு பண்ணுவதில் தான் விருப்பம். இடையில் வருகிறவர்களை திருப்பி அனுப்பிவிடுவான்.

”ரெண்டு வரிசையில வந்தா மட்டும்  தான் அப்பம். போ… போயி வரிசையில வா” என அதிகாரம் பண்ணுவான். “சாமி…. இவனுங்க நாக்க வழிப்பானுங்களா இல்லையா… வெள்ளையால்ல கிடக்கு… என்ட ஆண்டவருக்கு மூச்சுமுட்டாதா…” என்று வெள்ளந்தியாக நடிப்பான். கூட்டம் அதிகமாக இருந்தால் எல்லோரையும் ஒதுக்கி சுவாமி போக வழி செய்வான்.

இப்படி எல்லாம் அமைந்த நாட்களில் அவனுக்கு மனம் நிறைவாக இருக்கும். அவனுக்கு இதுதான் கவுரவப் போதை.

பீடத்தின் முன்னால் நின்ற பெரிய சுவாமி காணிக்கைகளை வாங்கிக்கொண்டு ஒவ்வொருவராக ஆசிர்வதித்தார். யாக்கோபுவும் காணிக்கை உண்டியலை பீடப்பணியாளனிடம் கொடுத்துவிட்டு கும்பிடுபோட்டான்.

திரும்பும் போது பீடத்திலுள்ள சுவாமி கையசைத்துக் கூப்பிடுவது தெரிந்தது. தன்னைத் தானா என்று திரும்பித் திரும்பி பார்த்து உறுதிபடுத்திக் கொண்டான். மனம் கும்மாளமிட்டது.  பெரிய்ய சாமியெல்லாம் என்னைக் கூப்டுறாகளே என நினைத்துக்கொண்டே பவ்யமாக குனிந்து ஒரு கையால் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு காதை அவர் வாய்க்கருகில் பொருத்தினான்.

 “அந்த பன்னெண்டாம் சந்தி சிலுவப்பாடு படத்துக்குக் கீழ டொக்டர் குடும்பத்தோட நிக்கிறார்…. இருக்க ரெண்டு கதிரை எடுத்து குடு”

“கதிரை எல்லாம் முடிஞ்சு சாமி”

”நீ கதிரையில தானே இருக்கிற…. அதக் கொண்டு போய்க் குடு… இன்னும் ரெண்டு எடுத்துக் குடு.. சின்னப்பிள்ளைகள் நிக்குதல்லா… எதுக்கும் கவுரவமெண்டு  ஒண்டு இருக்குத்தானே…  “

யாக்கோபுக்கு கால்கள் பலமிழந்து விழுவதைப் போலிருந்தது.  தனக்குள் சோர்வாக சொல்லிக்கொண்டே பெருமூச்செறிந்தான், “ எண்ட ஆண்டவரே… எண்ணி எண்ணிச் சுட்டவனுக்கு ஒன்னுமில்லையாம்…. எட்டி எட்டிப் பாத்தவனுக்கு பத்து பணியாரமா…. டாக்குட்டர் எண்டா நெலத்துல இருக்க மாட்டாரா…. பெரிய கவுரவம் ….  ஏசப்பா… என்ட பிதாவே”.

—-ஆமின் —

நன்றி: நடு : https://naduweb.com/?p=11541

« Newer Posts - Older Posts »

பிரிவுகள்

%d bloggers like this: